|
Nie jesteś zarejestrowany? Kliknij tutaj aby to zmienić.
Zapomniałeś hasło? Poproś o nowe tutaj.
|
|
Gości Online: 2
Brak użytkowników Online
Zarejestrowanych: 768
Ostatni zarejestrowany: Neattcymnbync
|
|
Z problemem tym od dawna borykają się pracodawcy zatrudniający kierowców i przedstawicieli handlowych.
Do kwestii tej Sąd Najwyższy odniósł się m.in. w cytowanym na dF 11 wyroku z 23 czerwca 2005 r. (II PK 265/04). Sąd przyjął w nim - jako kryterium wyróżnienia typowej i nietypowej podróży służbowej - to, czy pracownik permanentnie przemieszcza się "z jednego do innego miejsca (miejscowości), stanowiącego konieczny element wykonywania zajęć, będących przedmiotem pracowniczego zobowiązania (np. przy pracy przedstawiciela handlowego)".
Innymi słowy - zdaniem SN - z podróżą służbową (choć nietypową) mamy do czynienia również wtedy, gdy przemieszczanie się jest zwykłą czynnością wchodzącą w zakres czynności pracowniczych wynikających z umowy o pracę - jeśli tylko dzieje się to poza miejscem pracy, określonym w umowie o pracę.
A co z definicją podróży
Taka interpretacja zdaje się jednak kłócić z definicją podróży służbowej sformułowaną przez Sąd Najwyższy w cytowanych wcześniej wyrokach z 11 kwietnia 2001 r. (I PKN 350/00): "Nie jest podróżą służbową stałe wykonywanie zadań w różnych miejscowościach i terminach, których wyboru dokonuje każdorazowo sam pracownik w ramach uzgodnionego rodzaju pracy" i z 30 maja 2001 r. (I PKN 424/00).
Wynikało z nich - przypomnijmy - że podróżą służbową jest wykonywanie odrębnego zadania, powierzonego pracownikowi przez pracodawcę, do wykonania poza stałym miejscem jego pracy czy siedzibą pracodawcy, a także poza obowiązkami wynikającymi wprost z treści umowy o pracę.
Który pogląd przeważy? Wydaje się, że pogodzenie tych dwóch kwestii jest możliwe tylko, jeśli uznamy, że wyjazd poza miejsce pracy, wskazane w umowie o pracę, nadaje zwykłym czynnościom pracownika charakter odrębnego zadania.
Transport to też podróże
Warto wspomnieć jednak także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie podatkowej. Rozpatrując skargę kasacyjną, NSA stwierdził w orzeczeniu z 15 września 2005 r. (FSK 2175/04):
"Za zagraniczną podróż służbową należy uznać wykonywanie bezpośrednio przez przedsiębiorcę zadań spółki poza granicami kraju. Zupełnie nieuprawnione było stanowisko organów podatkowych, że realizowanie zasadniczego przedmiotu działalności (w tym wypadku usług transportowych) nie wchodzi w zakres podróży służbowych, natomiast podróże mające na celu czynności incydentalne spełniają wymogi podróży służbowych".
Przypomnijmy, że organy podatkowe od dawna stoją na stanowisku, iż podróżą nie jest stałe wykonywanie różnych zadań w różnych miejscowościach. Na przykład świadczenie usług transportowych w ramach wykonywanej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej stanowi - zdaniem organów - istotę tej działalności, a więc nie jest podróżą służbową.
Do takich poglądów dodatkowo zachęcało organy podatkowe Ministerstwo Finansów, które w odpowiedzi z 15 kwietnia 2005 r. na pytanie DOBREJ FIRMY (DF z 20 kwietnia 2005 r.) stwierdziło:
"Brak możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży odbywanej poza miejscowość, w której znajduje się siedziba firmy, dotyczy wszystkich rodzajów pozarolniczej działalności gospodarczej, przy wykonywaniu których, z uwagi na specyfikę prowadzonej działalności, wyjazd poza miejscowość, w której znajduje się siedziba firmy, związany jest z istotą świadczonych usług (...)
Z uwagi na pojęcie podróży służbowej, która związana jest z wykonaniem konkretnego zadania, podróży o takim charakterze (...) nie stanowi zwykle wykonanie obowiązków zawodowych".
To nie fiskus decyduje
Taką interpretację podważył NSA we wspomnianym wyroku z 15 września 2005 r. Zgodził się on całkowicie z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, że: "przyjęcie za prawidłowe takiego stanowiska oznaczałoby przyznanie organom podatkowym bez jakichkolwiek czytelnych prawnie określonych kryteriów uprawnienia do decydowania o tym, który cel podróży związany z wykonywanymi zadaniami uzasadnia podróż służbową, który zaś jej nie uzasadnia".
W uzasadnieniu NSA wskazał jako podstawę swojego stanowiska: > wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2004 r. (I PK 298/03), zgodnie z którym "wykonywanie przez kierowcę samochodu ciężarowego zadań służbowych za granicą, wymagających ponoszenia przez niego dodatkowych kosztów wyżywienia lub noclegów, stanowi zagraniczną podróż służbową" oraz > wyrok Sądu Najwyższego z 30 maja 2001 r. (I PKN 424/00): "Podróżą służbową poza granice kraju jest wykonywanie zadania określonego przez pracodawcę poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika".
Żródło: Rzeczpospolita 30.08.2006
|
|
|
|
